ආදරණීය චේ
ලොව පුරා මිනිසුන් ආත්මාර්ථකාමයෙන් උමතු වී ඇති අවධියක, මමත්වය වෙන කවරදාටත් වඩා ඉස්මතු වී මිනිස්කම් ඉක්මවා යන යුගයක, මුදල් පමණක් ජීවිතය යයි සිතනා නූගතුන් සහ උගත් නමුත් බුද්ධියක් නොමැති අමනයන් රජ කරන යුගයක, මිනිස් කමට නිගා දෙන ආගම් වලින් ජනතාව තලා පෙලා දමන යුගයක ඔබේ අවශ්‍යතාවය වෙන කවරදාටත් වැඩියෙන් දැනෙන බව අවිවාදිතයි.
ඔබගේ අසීමිත මානව දයාව එක් ජාතියකට, එක් ආගමකට හෝ එක් ජන වර්ගයකට නොව මුළු මහත් මිනිස් වර්ගයාටම ඔබ බෙදා දුන්නේ ආත්මාර්ථයෙන් තොරව අව්‍යාජයෙන්මයි. මිනිසුන් වෙනස් වන්නේ රට අනුව, ජාතිය අනුව හෝ ආගම අනුව නොව ඔවුන් මිනිසත් කමට සලකන ආකාරය අනුව බව ඔබේ බොහෝ අදහස් වල ගැබ්ව තිබුණා. ලොව කොහේ හෝ ජනතාව පීඩනයට පත් කරන පාලනයක්, ආගමක් හෝ ජාතියක් වේ නම් ඔවුන් මිනිස් කමට නිගා කරන ජනතාවගේ සතුරෙක් බවත් ඔවුන්ට විරුද්ධව අනුකම්පා විරහිතව සටන් කර ඔවුන නැති කර දැමිය යුතු බවත් ඔබ ක්‍රියාවෙන් ඔප්පු කර ඇත.
ආර්ජන්ටීනාවේ ඉපිද, කියුබානු විප්ලවයට සහයෝගය දක්වා එහි ජයග්‍රහණයේ ප්‍රධාන චරිතයක් පණ පොවා එරට අතිශය වැදගත් විෂයයක් සහිත් අමාත්‍යයන්ශයක් හොබවද්දී, ජීවිතයේ සියලු සැප සම්පත් විදීමට අවස්ථා තිබියදීත් බොලිවියාවේ පීඩිත පන්තියේ විප්ලවය සඳහා ක්‍රියාවෙන්ම සහයෝගය දැක්වීමට දුෂ්කර ගරිල්ලා සටන් වලට නැවත දායක වීමෙන්ම ඔබගේ අසීමිත මානව දයාව ප්‍රකට වේ.
එහිදී පාවාදෙන්නන්ගේ ග්‍රහණයට අසුවී මරණයට පත් වීමෙන් පසුවත් ඔබගේ දේහය ඉතා ඉක්මනින් විනාශ කර දැම්මේ, ජීවත් වන චේ ට වඩා මියගිය චේ බලවත් වන බව ඔවුන් දන්නා නිසාමයි.
ඔබ මියගොස් දශක කීපයක් ගතවී ඇතත්, තවමත් ඔබගේ දර්ශනය අතිශය මානව හිතවාදී බව ප්‍රකට වන්නේ අත්තනෝමතික පාලකයන් සිටින රටක ඉපදීමේ අවාසනාවට අප උරුම කම් කියන නිසාවෙන්.
ආදරණීය ශ්‍රී ලාංකික ජනතාව වෙත......
නූල්පටක යමක් නොමැතිව යටිගිරියෙන් බැගිරි තලමින් මෙලොව එලිය දුටු දා පටන් ගොරොද්දේ ඇද මියයන අවසන් මොහොත් දක්වා අහිමි ඒත් හිමිවිය යුතු බොහෝ දේවල් වෙනුවෙන් අඬන දොඩන වැලපෙන මිනිසුන් හැරපියා සතර රියනක පන්චස්කන්දය රැකගනු වස් නිශ්ක්‍රමණය කර, නුහුරු නුපුරුදු මිනිසුන් අතර හායි බායි ගාමින් කලදවස ගෙවමින්, හාන්සි වී සිටිනා විටදී දැනෙන කාන්සිය විසින් වැදූ හිතේ මාන්සියෙන්, තෝන්තු වී ගිය හිතක් සුවපත් කර ගැනීමට නොව පැතූ පැතුම් සඵල කර ගත නොහැකි වූ අපලය ගෙවීයන නිසාවෙන් එදා කල නිශ්ක්‍රමණය අභිනිශ්ක්‍රමණයක් කරමින්, උපන් බිමට ගොඩබැසීමේ දොලදුකින් පෙලෙන කෙනෙකුගේ හීන් කෙදිරියක් තමයි මේ කියල උඹලට හිතේවි.
ඉතින් අපි ගැන මොනව ලියන්නද? සුදු හාමිනේ කෙනෙකුගේ නැත්නම් සුදු රාළකුගේ වත්තක තණකොල ටිකක් කපල, ගහක් කොලක් පෑහල පාත්තියක වල් නෙලල පනං හතරක් හොයාගෙන පවුල් බර හෑල්ලුකරන් කල දවස ගෙවනව. හැබැයි ඉතින් මේ රටවල් වල වල් නෙලන එකාට උඹල වගේ වලා කියන්නේ නැහැ. අමතන්නේ Gardner හෝ Landscaper කියන නම්බුකාර වදන් වලින්.
ඉතින් උඹලගේ වත ගොත කොහොමද? ඒක ගෝත කරුමයක් කියල නොදැනම ඇහුව නෙවෙයි. අහන්න ඕන නිසා ඇහුව විතරයි. රට තොට ගැන අහන්නත් දුකයි. රට තොට උඹලට අපට නෙවී, උන්ට සහ අරුන්ට ම ඇරිච්ච හින්ද හිතේ ඇතිවෙන හිරිකිතේ නිමක් නැහැ.
ලියනප්පුලා හා පෙත්තප්පුලා විසින් පතුරුවා හරිනු ලබන දෙසැටක් (62) දේශපාලන මිත්‍යාදෘෂ්ටින් විසින් අන්දෝ සන්සාරගත කරන ලද ජනතාවක් සම්‍යක් දෘෂ්ඨික කල හැකි සතර අගතියෙන් තොර, සතර බඹ විහරණයෙන් යුත් සම්මා සති, සම්මා සමාධි ආදී මහා පුරුෂ ලක්ෂණ ඇති විමුක්තිදායක දේශපාලන මහා පුරුෂයෙකුගේ ප්‍රාදූර්භූත වීම නුදුරේම සිදුවේවායි නව වසරේ ප්‍රාර්ථනා කළ යුත්තාහ.
“තමන් බඩගින්නේ සිටීම නොව අනුන් බඩගින්නේ සිටිනු දැකීමයි දුක“ ඒ මානව ප්‍රේමයෙන් යුතු එක්තරා උදාර පුරුෂයෙකු කළ සුප්‍රසිද්ද කියමනක්, ඒත් කුස පොත්ත පිට පොත්තට ඇලිච්ච මිනිසුන්ගෙන් වැඩිදෙනා “බලහල්ලකො අපි බඩගින්නේ උන්නම මුන්ටනෙ රුදාව“ කියල කියනවනම් ඡේදනය කරගත යුත්තේ ශරීරයේ කිනම් අවයවයක්ද?
අපේ රටට ගැලපෙන එකම චින්තනය වෙන්නේ ජේසුස් ගේ, බුදුන්ගේ, මාර්ක්ස්ගේ හෝ ලෙනින්ගේ හෝ කාගෙවත් චින්තනය නොව “සකල දේශවාසී පාදඩයනි එක්වව්.“ යන වර්ථමාන චින්තනය බවයි මගේ වැටහීම. උඹලට වැටහෙන්නේ කොහොමද?
උගතුන් ඇතත් බුද්ධිමතුන් නැති ජාතියක් ගොනාට ඇන්දවීම කොයි තරම් ලේසිද යන්න තේරෙන්නේ අපි අපිම ගැන හිතත්දී. මේ වින්නැහියට වගකිව යුත්තේ අපේ හාමුදුරුවරු කියලයි මම නම් හිතන්නේ. මන්තරයක්, පිරිතක්, සෙත් කවියක් මේ කොයි එකෙත් බල පිහිටන්නේ ජප කරන වාර ගණන අනුව කියල මම අහල තියෙනවා. අවුරුදු දෙදහස් ගණනක් තිස්සේ භුක්තානු මෝදනාවෙදි කියන “චත්තාරෝ ධම්මා වඩ්ඩන්ති, ආයු වන්නෝ සුඛං බලං“ වලින් තමයි අපිට ඇනිල තියෙන්නේ. දානයක් දුන්නම සතර දෙයක් ලැබෙනවලු. ඒ ආයුෂ, වර්ණය, සැපය, බලය. කෝ හත්ඉලව්වේ බුද්ධිය?
බුද්ධීය ගන්න පහසුම ක්‍රමයක් තියෙනවා. අහන, බලන, දකින දේවල් එක පාරටම පිළිගන්නේ නැතුව හොඳට කිරල මැනල තීන්දු තීරණ වලට ආවොත්, ඒක උඹල අපේ විතරක් නෙවේ, නූපන් එකාගෙත් වාසනාවක්. රාජ්‍ය භාෂාවෙන් කිව්වොත් Seven Question words වලින් (Why, who, what, which, where, when, how) වගතුවක් නැති භාෂාවෙන් කිව්වොත් ඇයි, කින්ද, මන්ද, කවුද, කවද්ද, කොහේද, මොකක්ද? යන වචන වලින් ගැලපෙන වචනය ඕනෙම දේකට දාල ප්‍රශ්ණ කෙරුවොත් බුද්ධිමත් වීම අමාරු නැහැ.
රටේ දේශපාලන අඥානයින් විසින් දෙසාබාන විබ්බන තේරුම් ගැනීමට තැටමීම නිසාවෙන් මොලේ උලුක්කු කරගත් උඹලට මගේ බණ තේරුම් ගැනීම ලේසි වෙයිද මන්ද?
දේශපාලන මිත්‍යාදෘෂ්ඨින් දෙක තුනක් විතරක් දැනට කියන්නම්.
1. අතුරලියේ රතන හිමි 2011 ඔක්තෝබර් 26 වෙනිදා දිවයින පත්තරේට මෙහෙම කියනව. “මේ මනාප ක්‍රමය හොරුන් තක්කඩින් මංකොල්ල කාරයින් බිහි කරනව. ජාතික ලයිස්තුව නිසා පාදඩයින් පාර්ලිමේන්ත්වට එනවා.
ඉතින් හත්වලාමේ ජාතික ලයිස්තු, මනාප ලැයිස්තු හදන්නේ ඡන්දෙ ඉල්ලන උඹලද අපිද?
මේ කතාවම එස් එල් ගුණසේකරත් 2011 ඔක් 16 වෙනිදා දිවයිනට කියනව මරාගන්නේ මනාප ක්‍රමය නිසාලු. වෙනත් පක්ෂ වල උන් මරාගන්නව වෙනුවට එකම පක්ෂේ එවුන් මරාගන්නේ ජේ ආර් ට පින් සිද්ධ වෙන්න. කාගෙත් හිතට දුකක් දැනිල තියෙන්නේ මෙන්න මේකට. හැම කුපාඩි කමකටම බැනුම් අහන්නේ අහිංසක ජේ ආර්. ජේ ආර් තිබ්බ ඔක්කොම කනපිට ගැහුවේ නරක ප්‍රතිපල ගැන නොදැන සද් භාවයෙන් වෙන්න බැරිද? ඒත් ඒ වැඩ වල නරක දැක දැකත් ඒවා පෝෂණය කරමින් පවත්වා ගෙන යන උන් ජේ ආර් ට වඩා පාහරයින් කියල හිතෙන්නේ නැද්ද?
වැදගත් ජාතික පුවත් පතක් කියල කියන දිවයින පසුගිය ජූලි 28 කතු වැකියේ මෙහෙම කියනවා. “නිශාන්ත මුතුහෙට්ටිගම ට එරෙහිව පැවති නඩුවේදී ඔහුට මානසික රෝගයක් තිබේදැයි සොයා බලා වාර්තා කරන ලෙස විනිසුරුතුමා නියෝග කළේය. ඊළඟ මැතිවරණයේදී අතිවිශාල මනාප සංඛ්‍යාවක් ලබාගනිමින් මුතුහෙට්ටිගම පාර්ලිමේන්තුවට ගියේය. ඒ අනුව මානසික රෝගයක් ඇත්තේ මුතුහෙට්ටිගමට නොව ඡන්ද දායකයාටය.“ එතකොට මුතුහෙට්ටිගමට නාම යෝජනා දුන්නු උන්ට තියෙන්නේ මොලේ අපස්මාරයද?
සංවර්ධනයේ ආශ්චර්්‍යයත් මේ අන්ඩර දෙමල වගේ කියල මට හිතෙනවා!
ලොව තුල සම්පත් බෙදී යාමේ විශමතාවය හොඳින්ම පෙන්වන පහත පින්තුර පෙල බලන්න. එක් අන්තයක මිනිසුන් ආහාර වැඩිවීමේ හෙවත් අධි-පෝෂණයෙන් පීඩා විඳිද්දී තවත් පිරිසක් මන්දපෝෂණයෙන් මිය යති. දියුණු යයි සම්මත රටවල ආහාර ටොන් ගණනින් අපතේ යවද්දී අළුත උපන් දරුවාට කිරි උගුරක් ලබා දීමට නොහැකිව වැහැරී ගිය අම්මාවරුන්ගේ ඡායාරූප කෙතරම් ශෝචනීයද.
සම්බුද්ධ ජයන්තියට පිළිවෙතින් පෙළ ගැසීම, වෙසක් නිමිත්තෙන් සියලු ආකාරයේ වත් පිළීවෙත් කිරීම හා ආලෝක පූජා අවසන් විය. ලක්ෂ ගණනින් නොව මිලියන් ගනනින් වියදම් කර ජාතික හා ජාතික නොවන ආදී මෙකී නොකී උත්සව පවත්වන ලදී.
මහා පරිමාණ දන්සල් පැවැත්වුනේ මුළු රටටම ඇසෙන හා දැනෙන ආකාරයටයි. කාර්, වෑන්, ප්‍රාඩෝ, මොන්ටෙරෝ සහ තවත් නා නා විධ වාහනවලින් පැමිණි බුද්ධාලම්බන ප්‍රීතියෙන් වැඩී ගිය ජනතාව ඒවායින් කා බී ගියහ. දුප්පත් අසරණ මිනිසුන්ට මේ දන්සල් වල පෝලීමේ සිටගෙන සිටීමට පවා අවසර ලැබුනේ නැත. ඒ ඔවුන් කිලිටි නිසා ය නැතහොත් වැදගත් මිනිසුන් සිටින තැන්වලට ඔවුන් නුසුදුසු නිසාය. බොහෝ විට ඔවුන්ට ලැබුණේ දන්සල් අහවර වී ඉතිරි වූ ආහාරයි. නැතිනම් කන්නට බැරි තරමට බෙදාගෙන ඉතිරි වී විසි කරන ආහාරයි. ඹවුනගේ කුඩා දරුවන්ගේ බඩවල් විශාල වී තිබුණේ අධික ලෙස ආහාර ගැනීම නිසා නොව මන්දපෝෂණයෙන නිසායි.
මුදලාලිලා අවුරුද්දක් පුරාම ජනතාව සූරා කා ඉතිරි කරගත් මුදලින් අතිශය සොච්චමක් වැය කර පින් රැස් කර ගන්නා ලදී. එම තොරන් වලට ආධාර නොලැබෙන විට තොරන් ඉදි කරන්නේ ඇඟේ අමාරුවට නොවන බවත් ආධාර අවශ්‍ය බවත් නිර්ලජ්ජිතව පවසා ආධාර හිඟා කෑමද ජයටම කරන ලදී.
වීදි දරුවන් ලක්ෂ ගණනින් සිටිනා රටක, වේලක් කෑ පසු ඊළඟ වේල කවදා ලැබෙයිදෝ නොදන්නා දුප්පතුන් සිටිනා රටක, බඩගින්නට හඬනා දරුවාට අවශ්‍ය කිරි ටික, කෑම ටික දෙන්නට නොහැකිව දරුවන් ගඟට විසි කරනා රටක. දරුවන්ගේ අවශ්‍යතා සපුරන්නට මුදල් නොමැතිව දරුවන්ටත් වස පොවා තමනුත් වස බී මියයන අම්මලා සිටින රටක, මේ සම්බුද්ධ ජයන්ති උත්සව පවත්වන්නේ කා සඳහාද?
මේ උත්සව සඳහා වැය කළ අති විශාල මුදලින් දුප්පත් පවුල් කීයක් නම් බඩගින්නෙන් මුදවන්නට හැකියාව තිබුණීද? බඩගින්නේ හඬන කිරි කැටියන් කී දාහකගේ බඩගින්න නිවන්නට කිරි බිඳක් ලබා දෙන්නට හැකියාව තිබුණිද? හිසට සෙවනක් නොමැතිව වීදී වල රැය ගතකරන දරුපැටියන් කී දාහකට කුඩා නිවසක් හෝ තනා දෙන්නට හැකියාව තිබුණිද? කුළුදුල් දරු ප්‍රසූතියට සුදානම් වන දුප්පත් අම්මලා කී දාහක් මන්දපෝෂණයෙන් මුදවාගන්නට හැකියාව තිබුණිද? ඒ අම්මලාට රෝහලින් රැගෙන එන්නට යයි කියන නා නා විධ ඇඳුම් පැළදුම්, හා වෙනත් දේ ගන්නට නොහැකිව තැවෙන් තාත්තලා කී දාහකගේ සිත් නිවන්නට තිබුණිද?
මිනිසුන් වන අප මොහොතකට සිතිය යුත්තේ මේ ගැන බව මගේ හැඟීමයි.
පහත රූප පෙළ බලන්න………., මේ අපේම මිනිසුන් නොවේද?
Home
